คูริโอซา

สิ่งที่ผูก มารี เดอ เรนิเยร์ (Marie de Regnier) กับ ปิแอร์ ลูอิส (Pierre Louÿs) ไว้ด้วยกันไม่ใช่คำสัญญาหวานชื่นแบบที่สังคมปารีสในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้าคาดหวัง แต่คือภาษาลับของคนหนุ่มสาวที่เติบโตมาในบ้านของกวีและนักเขียนด้วยกัน รู้จักท่วงทำนองของกลอนพอ ๆ กับจังหวะหัวใจของกันและกัน เขาคือเพื่อนสนิทของพี่ชาย เธอคือหญิงสาวตระกูลดังที่ทุกคนจับจ้อง ความใกล้ชิดของทั้งคู่จึงมีทั้งความอ่อนโยน ความท้าทาย และแรงดึงดูดที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ แต่สิ่งที่กำลังจะฉีกพวกเขาออกจากกันก็คืบคลานมาพร้อมกับกฎของชนชั้นสูง นั่นคือการแต่งงานที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้ว ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล และโลกวรรณกรรมที่เปิดพื้นที่ให้ผู้ชายได้โลดแล่นอย่างเปิดเผย ขณะที่ผู้หญิงต้องเก็บความปรารถนาของตัวเองไว้หลังม่าน

ปารีสในห้วงยามเบลล์ เอป็อกของเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่แสงไฟงานเลี้ยงกับบทสนทนาเฉียบคมในซาลอน แต่เป็นเมืองที่ศิลปะและเรื่องอื้อฉาวเดินคู่กันเสมอ กลิ่นหมึก กลิ่นกระดาษ กลิ่นฝุ่นจากห้องภาพถ่าย และเสียงกระซิบเรื่องชู้สาวในแวดวงนักเขียน ล้วนลอยอยู่ในอากาศเดียวกัน หนังพาเราเข้าไปในบ้านตระกูลเอเรเดียที่เคร่งครัดในภาพลักษณ์ ไปจนถึงอพาร์ตเมนต์ของเหล่ากวีหนุ่มที่หมกมุ่นอยู่กับภาพถ่ายอีโรติกและบทกวีต้องห้าม เป็นยุคที่กล้องถ่ายรูปเพิ่งกลายเป็นเครื่องมือใหม่ในการสำรวจเรือนร่าง และบทกวีอีโรติกก็ถูกส่งต่อกันอย่างลับ ๆ ราวกับเป็นของล้ำค่า ความงดงามกับความเสื่อมศีลธรรมจึงแยกกันแทบไม่ออก

หัวใจของเรื่องคือ มารี หญิงสาวที่รับบทโดย โนเอมี แมร์ล็องต์ (Noémie Merlant) ด้วยท่าทีนิ่งลึกแต่ข้างในคุกรุ่น เธอไม่ใช่แค่คุณหนูผู้เพียบพร้อมที่รอวันแต่งงาน หากแต่เป็นคนที่มีภาษาของตัวเอง มีสายตาของนักสังเกต และมีความต้องการจะเขียน จะสัมผัส จะเป็นเจ้าของประสบการณ์ของตัวเอง ส่วน ปิแอร์ ที่รับบทโดย นีลส์ ชไนเดอร์ (Niels Schneider) คือกวีหนุ่มรูปงามผู้หลงใหลในความงามของร่างกายและถ้อยคำ เขาเห็นในตัวมารีทั้งเพื่อนรัก แรงบันดาลใจ และคนรักที่เขาไม่มีวันครอบครองได้อย่างถูกต้องตามครรลอง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงเต็มไปด้วยการยั่วล้อ การท้าทาย และการผลัดกันเป็นผู้คุมเกม เป็นความผูกพันที่อ่อนไหวและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน

รอยร้าวที่แท้จริงปรากฏขึ้นเมื่อมารีต้องเข้าพิธีแต่งงานกับ อองรี เดอ เรนิเยร์ (Henri de Régnier) นักเขียนสุภาพผู้มั่นคงที่รับบทโดย แบ็งฌาแม็ง ลาแวร์น (Benjamin Lavernhe) การแต่งงานครั้งนี้มอบสถานะและความปลอดภัยให้เธอ แต่ก็ขีดเส้นแบ่งระหว่างชีวิตสมรสที่สังคมยอมรับกับความปรารถนาที่สังคมไม่อนุญาต ความรักสามเส้ายุคเก่านี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องหึงหวงธรรมดา แต่คือการต่อรองว่าใครจะเป็นเจ้าของเรื่องเล่าในชีวิตของมารี ขณะเดียวกันการปรากฏตัวของ โซห์รา เบน บราฮิม (Zohra Ben Brahim) หญิงสาวชาวแอลจีเรียที่รับบทโดย คาเมเลีย จอร์ดานา (Camélia Jordana) ก็เข้ามาเปลี่ยนสมการทั้งหมด โซห์ราไม่ได้มาในฐานะคนนอกที่ต้องปรับตัวเข้าหาปารีส หากมาในฐานะผู้หญิงที่มีอิสระในร่างกายของตัวเอง กล้าที่จะมองกลับ กล้าที่จะเป็นทั้งนางแบบ ช่างภาพ และเจ้าของความปรารถนา การพบกันของมารีกับโซห์ราจึงจุดประกายมิตรภาพและความหลงใหลครั้งใหม่ที่ทั้งเยียวยาและอันตราย

สิ่งที่ทำให้ คูริโอซา แตกต่างจากหนังย้อนยุคเรื่องรักต้องห้ามทั่วไป คือท่าทีในการมองความปรารถนาของผู้หญิงอย่างตรงไปตรงมาและอ่อนโยน หนังไม่ได้เล่าเรื่องอีโรติกผ่านสายตาของผู้ชายที่จ้องมองเพียงฝ่ายเดียว แต่พาเราไปอยู่ในผิวสัมผัส ลมหายใจ และความลังเลของมารีในแต่ละฉาก ความสัมพันธ์ของเธอกับปิแอร์เต็มไปด้วยบทสนทนาเชิงวรรณกรรม การถ่ายภาพที่ค่อย ๆ ล้ำเส้น และการสัมผัสที่พูดแทนคำพูดที่พูดไม่ได้ ส่วนความสัมพันธ์ของเธอกับโซห์รากลับเปิดพื้นที่ของการเรียนรู้ร่างกายในแบบที่ไม่มีอำนาจเหนือกว่า มีแต่ความไว้ใจ ความอยากรู้อยากเห็น และการปลดปล่อย ธีมของเรื่องจึงวนอยู่กับคำถามว่า ศิลปะจะซื่อสัตย์ต่อความปรารถนาได้แค่ไหนในโลกที่ผู้หญิงต้องแต่งงานเพื่อความอยู่รอด และราคาของอิสรภาพนั้นคืออะไร

นี่จึงเป็นหนังที่ชวนดูด้วยจังหวะละเมียดละไมแบบภาพยนตร์ฝรั่งเศสสายวรรณกรรม ที่ปูเรื่องเป็นชั้น ๆ จากงานเลี้ยงน้ำชาไปสู่ห้องมืดล้างฟิล์ม จากบทกวีบนกระดาษไปสู่เรือนร่างจริง ๆ การแสดงของ โนเอมี แมร์ล็องต์ ถ่ายทอดความเปลี่ยนแปลงของมารีจากหญิงสาวที่ถูกมองมาเป็นผู้หญิงที่เริ่มมองโลกด้วยสายตาของตัวเองได้อย่างน่าเชื่อ ขณะที่ นีลส์ ชไนเดอร์ ก็ทำให้ปิแอร์เป็นทั้งคนรักที่น่าหลงใหลและน่าหวั่นใจในคนเดียวกัน งานภาพถ่ายทอดแสงเทียน ผ้าม่านลูกไม้ และผิวเนื้อภายใต้แสงธรรมชาติได้อย่างงดงามเย้ายวนโดยไม่ต้องโจ่งแจ้ง สำหรับคนดูที่ชอบหนังพีเรียดที่มีทั้งความขม ความหอม และความร้อนแรงซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าหรูหรา เรื่องนี้คือบทบันทึกของความรัก ความใคร่ และความเป็นอิสระที่ตราตรึงและชวนให้ขบคิด long หลังจากไฟในโรงดับลง