ดริชยัม

หมู่บ้านเล็ก ๆ ริมทางในกัวที่ชีวิตควรจะเดินไปอย่างเชื่องช้าตามจังหวะของสายฝน มรสุมที่ชื้นแฉะ เสียงโทรทัศน์ที่ดังออกมาจากร้านน้ำชา และไซเรนตำรวจที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว กลับกลายเป็นฉากหลังของความอึดอัดที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ นี่ไม่ใช่เมืองใหญ่ที่ผู้คนจะหายตัวไปโดยไม่มีใครสังเกต แต่เป็นชุมชนที่ทุกคนรู้จักกัน จำรถของกันได้ และจำได้ว่าใครออกจากบ้านกี่โมง ความเงียบแบบนี้เองที่ทำให้เมื่อมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย บรรยากาศทั้งเมืองจึงเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน จากความคุ้นเคยกลายเป็นความหวาดระแวง และจากเรื่องเล่าปากต่อปากกลายเป็นแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาหาครอบครัวเพียงครอบครัวเดียว

วีเจย์ ซัลกาวงการ์ (Vijay Salgaonkar) ที่รับบทโดย Ajay Devgn กับ นันทินี ซัลกาวงการ์ (Nandini Salgaonkar) ที่รับบทโดย ศรียา ศรัน ไม่ใช่คู่รักในนิยามหวือหวาของหนังอินเดียทั่วไป แต่เป็นสามีภรรยาที่สร้างชีวิตมาด้วยกันจากศูนย์จนมีคำว่าบ้านอย่างแท้จริง เขาคือเจ้าของกิจการเคเบิลทีวีผู้ติดหนังงอมแงม ชายผู้จำบทสนทนาในภาพยนตร์ได้แม่นกว่าจำวันสำคัญของตัวเอง เธอคือแม่บ้านที่ยึดลูกเป็นศูนย์กลางของจักรวาล สิ่งที่ผูกพวกเขาไว้ไม่ใช่ความโรแมนติกฉาบฉวย แต่คือลูกสาวสองคนอย่าง อันจู (Anju Salgaonkar) วัยรุ่นที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย และ อนุ (Anu Salgaonkar) เด็กน้อยผู้ยังไร้เดียงสา ครอบครัวสี่คนที่นั่งกินข้าวด้วยกันหน้าจอทีวีทุกค่ำคืนนี้เอง คือโลกทั้งใบของวีเจย์ และเป็นโลกที่เขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้มันแตกสลาย

รอยร้าวแรกปรากฏขึ้นเมื่อ ซามีร์ แซม เดชมุข (Sameer 'Sam' Deshmukh) เด็กหนุ่มจากครอบครัวมีฐานะที่แอบวนเวียนเข้ามาพัวพันกับอันจูด้วยพฤติกรรมคุกคามและแบล็กเมล์ ได้หายตัวไปหลังค่ำคืนที่มีพายุฝนคืนหนึ่ง ในตอนแรกมันดูเหมือนเรื่องของวัยรุ่นใจแตกที่หนีเที่ยวไปโดยไม่บอกที่บ้าน แต่เมื่อตัวตนที่แท้จริงของเขาถูกเปิดเผยว่าเป็นลูกชายคนเดียวของ มีรา เดชมุข (IG Meera Deshmukh) นายตำรวจหญิงระดับไอจีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในรัฐ ซึ่งสวมบทบาทโดย Tabu กับสามีอย่าง มาเฮช เดชมุข (Mahesh Deshmukh) คดีคนหายธรรมดาก็ยกระดับกลายเป็นปฏิบัติการไล่ล่าข้ามจังหวัดทันที ตำรวจทั้งสถานีภายใต้การนำของสารวัตรใหญ่อย่าง ลักษมีกานต์ ไกตอนเด (Sub-inspector Laxmikant Gaitonde) เริ่มปูพรมค้นหา เคาะประตูทุกบ้าน และในที่สุดทุกเบาะแสก็ชี้กลับมาที่บ้านหลังเล็กของวีเจย์อย่างน่าสงสัย

จากจุดนั้นเดิมพันก็ไต่ระดับขึ้นทีละชั้นอย่างน่าหายใจไม่ทั่วท้อง ครอบครัวซัลกาวงการ์ที่เคยเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาต้องกลายเป็นผู้ถูกสอบสวนในห้องสี่เหลี่ยมที่เต็มไปด้วยแสงไฟขาวและคำถามที่วกวน วีเจย์ที่ไม่มีเส้นสาย ไม่มีทนายดัง และไม่มีอะไรนอกจากความจำอันแม่นยำกับสติที่นิ่งผิดปกติ ต้องยืนเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่เป็นทั้งแม่ที่สูญเสียลูกและผู้บังคับบัญชาที่มีอำนาจสั่งขังใครก็ได้ ความน่ากลัวของหนังจึงไม่ได้อยู่ที่การไล่ล่าด้วยปืนหรือการห้ำหั่นร่างกาย แต่อยู่ที่การดวลไหวพริบในห้องสอบสวน การย้อนทวนไทม์ไลน์ทีละชั่วโมงว่าวันนั้นครอบครัวนั่งรถไปไหน กินอะไรที่ร้านไหน และเจอใครบ้าง ยิ่งตำรวจขุดลึกเท่าไร ช่องว่างระหว่างสิ่งที่เห็นกับสิ่งที่จำได้ก็ยิ่งดูพร่าเลือนมากขึ้นเท่านั้น

เสน่ห์แบบคนดูหนังตัวยงจะสัมผัสได้ทันทีคือการที่หนังหยิบเอาความรักในภาพยนตร์ของวีเจย์มาเป็นแก่นของเรื่องอย่างแนบเนียน สมกับชื่อเรื่องที่แปลได้ว่า ภาพที่ปรากฏ ชายผู้ใช้ชีวิตอยู่หน้าจอมาตลอดทั้งชีวิตย่อมเข้าใจดีว่ามนุษย์จดจำความจริงผ่านสิ่งที่ตาเห็น และในขณะเดียวกันก็ถูกหลอกได้ง่ายที่สุดจากสิ่งที่ตาเห็นเช่นกัน ทริลเลอร์เรื่องนี้จึงไม่ได้เล่นกับหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์เพียงอย่างเดียว แต่เล่นกับความทรงจำ การรับรู้ และอคติของคนทั้งเมืองที่มีต่อคนจนกับคนมีอำนาจ มันตั้งคำถามอย่างใจเย็นว่าในสังคมที่เสียงของคนธรรมดาเบากว่าเสียงไซเรนตำรวจ ความเป็นพ่อที่ลุกขึ้นมาปกป้องลูกสาวจะถูกนับเป็นความผิดได้ถึงขนาดไหน และเส้นแบ่งระหว่างการปกป้องครอบครัวกับการท้าทายกฎหมายนั้นอยู่ตรงไหนกันแน่

ใครที่หลงใหลในหนังอาชญากรรมที่ค่อย ๆ บีบให้แน่นขึ้นทีละห้วงลมหายใจ ชอบดราม่าครอบครัวที่ทำให้ต้องเอาใจช่วยตัวละครจนลืมเรื่องผิดถูก และชอบปริศนาที่ต้องอาศัยการสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ตั้งแต่ตั๋วหนัง บิลร้านอาหาร ไปจนถึงคำพูดติดปากของตัวละคร เรื่องนี้คือบททดสอบชั้นดีที่อยากชวนให้ลอง เปิดใจดูการแสดงอันนิ่งลึกของ Ajay Devgn ที่แบกทั้งเรื่องไว้ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ประชันกับการแสดงอันทรงพลังของ Tabu ในบทแม่และนายตำรวจที่เจ็บปวดแต่ไม่ยอมถอย แล้วปล่อยให้บรรยากาศของกัวยามฝนพรำค่อย ๆ พาคุณดำดิ่งไปสู่คำถามสุดท้ายที่ไม่มีใครตอบแทนได้ นอกจากดูด้วยตาตัวเองจนถึงนาทีสุดท้าย